Zeven maal om de aarde te gaan
als het zou moeten
op handen en voeten
zeven maal
om die ene te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.
Zeven maal over de zeeën te gaan
schraal in de kleren
wat zou het mij deren
kon uit de dood
ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan
zeven maal
om met zijn tweeën te staan !


IDA GERHARDT
 

Tot nagedachtenis aan

Annie Vanoverschelde

Geboren te Kortrijk op 26 juli 1953
en overleden te Ashford op 14 juli 2007.

Terwijl

Terwijl jij dood bent
gaat het leven door...
men zegt wel dat ‘het went’
ik vind het niet het goede woord ervoor...
Want, ach, je hele leven
en je naam zijn nooit uit te wissen
ik zal je altijd, elke dag
verwachten en toch missen...
Daarom vraag ik onhoorbaar zacht
of jij me toch wil geven
een teken, bijna niet te zien,
dat je nog bent na dit leven.

(Jan Coghe)

Liefste zus,

Voor jou staat de tijd nu stil.
Bedankt,
Bedankt voor alles wat je was
Bedankt voor alles wat je voor ons deed
Bedankt voor de goede zorgen voor vader en broer.

Niets of niemand kan je vervangen.
Je blijft voor altijd in ons midden.

GETUIGENIS DOOR TOON VANLAERE TIJDENS DE
UITVAARTLITURGIE VAN ANNIE VANOVERSCHELDE

Beste familieleden, beste aanwezigen,

Waarom zit de waarheid soms zo meedogenloos in kinderliedjes verborgen?
Ik denk aan een kinderliedje dat Annie zeker gezongen heeft in haar kinderjaren.
Zijn kinderliedjes dan toch niet gemaakt om alleen plezier te beleven?

Ik citeer:

‘Witte zwanen, zwarte zwanen
Wie gaat er mee naar Engeland varen?
Engeland is gesloten
De sleutel is gebroken… ‘

Het was een spelletje, kinderlijk mooi. Hoe kon Annie weten dat die sleutel van haar dierbare Engeland in Ashford zo plotseling en zo dramatisch zou breken?

Wij gunden haar zo haar Engeland.
Want Annies leven was geen sprookje. Ik weiger haar voor te stellen als een sprookjesprinses. Annie had soms hevige hoofdpijn, had het soms héél druk, ’s nachts had zij af en toe wat zij noemde haar ‘hertegefret’. Zij zei me eens: ‘Ik heb het soms moeilijk om in de eerlijkheid van mensen te geloven’. Het is niet gemakkelijk om met een open levenshouding rond te lopen.
Zij had haar principes. Zij wilde dat het leven mooi was en eerlijk. Vertrouwen was voor haar een heel dierbaar woord. Maar zij was ook op haar hoede.

Juist omwille van de warme genegenheid en de hartelijkheid die ze uitstraalde was zij zo geliefd binnen de familie waarvan zij deel uitmaakte, binnen haar vriendenkring, binnen de dorpsgemeenschap van Oostrozebeke en zeker ook binnen de schoolgemeenschap in het college van Izegem, waar zij een vakbekwame lerares was en een bezige bij. En nog veel meer. Zij hield het korps samen.

Wij gaan Annie allemaal missen en nog het meest in de Kerkstraat nr. 18.
Zij belichaamde het verlangen naar een wereld waarin er plaats is voor een levensnabije cultuur van schoonheid, van hartelijkheid, van dankbaarheid.
Haar zorg voor haar vader en haar broer kwam op de eerste plaats. Iedereen op school wist dat haar weekenden niet zo zorgeloos waren als de meeste anderen die meemaken.

Maar op maandag stond zij vol energie voor haar klas. Het minste wat je over Annie kunt zeggen is dat zij lesgaf met hart en ziel. Zij was een eminent lesgeefster. Haar Engelse lessen waren lessen waarin zij zich ontpopte tot een ambassadrice van Engeland. De inspectie was zeer onder de indruk van haar resultaten en zij was daar terecht dolblij mee. Hét hoogtepunt van het jaar was toen zij telkenmale met alle vierdes naar Canterbury trok. Ik heb het voorrecht gehad om zo’n trip met haar mee te maken. Zij straalde, maakte zeer duidelijke afspraken met de leerlingen en trok ’s anderendaags naar alle klassen om hen te zeggen hoe fier zij op hen was.
Want Annie was graag fier!

Zij hield van haar geliefde Engeland. Zij hield van muziek, van boeken, van poëzie, van film, toneel, handwerk… Zij hield vooral van mensen.
De charme van Annie lag in de manier waarop zij meeleefde met de mensen om haar heen. Zij was een chique vrouw die hield van etiquette.
Voor haar was leven een kunst.
Haar leerlingen (of zoals zij ze altijd noemde: ‘mijn kinders’) moesten manieren hebben. Zij hield van stijl. Het is geen toeval dat ik haar zo vaak op feestelijke momenten bloemen heb zien overhandigen. En hoe zij dat deed…
Zo vaak lag er in haar kastje in de leraarskamer voor iemand een cadeautje, mooi ingepakt. Het was haar grootste plezier om mensen bij een of andere gelegenheid te verrassen met een attentie. Haar hartelijkheid was haar grote charme.
Ja, het college is zijn moeder verloren.
Want zij deed wat een moeder doet: verwachtingen scheppen. En achter de schermen de juiste mensen aanspreken waarvan zij wist dat ze een probleem konden oplossen. Dat was haar manier van werken, vaak op de achtergrond. Op 3 september zullen veel leerlingen en leerkrachten vergeefs naar haar zoeken.

Zelf had zij ook een heel mooie visie. Zij bepaalde mee het beleid van onze school. Zij kon moeilijke dossiers aan.
Zij hield ervan om jonge leerkrachten te begeleiden en hun haar ervaring door te geven.
Ik ben gaan zoeken in de mails die ik van haar de laatste maanden heb gekregen – vaak heel grappige – en ik citeer daaruit een prachtige zin die magnifiek illustreert met wat voor een mildheid zij leefde. Het gaat over de Beheerraad van vzw Regenboog waar haar broer opgevangen wordt. Ik citeer nu letterlijk: ‘ Mijn stelling is altijd geweest dat mijn inzet in de verschillende raden een antwoord is om de dankbaarheid van onze familie voor de goede opvang van broer in daden om te zetten’.

Dankbaarheid was één van haar grote waarden. Ook: vertrouwen, geloof, samenhorigheid, plezier, een sterk plichtsbesef en een ontwapenende eerlijkheid. Zij kon niet tegen leugens.
Zij hield van een leuke babbel. Dan blonken haar ogen. Zij kon zo smakelijk vertellen…

Ze zou uit haar Engeland terugkeren met weer mooie verhalen. Maar een veel te harde klap heeft daar anders over beslist.
Van dit bericht was iedereen ondersteboven. Nee toch, het kan niet. Annie dood? Maar het is wel waar. Het leert ons wie wij zijn: kwetsbare vogels, hunkerend naar wat geluk.
Wij moeten haar leven nu voltooien. En bidden: Heer, bescherm haar tussen uw veilige vangrails. Wees gij haar Engeland, haar engelenland.
Geef haar weer de glans in haar ogen.

Ik heb haar vaak bloemen op het altaar zien schikken. Dat beeld wil ik voor altijd bewaren. Zij hield van mooie vieringen.
Dit is haar laatste viering. Hoe kunnen wij die zin geven?
Ik denk door bij elkaar te horen. Door onze gevoelens uit te spreken.
Wie we bedoelen als we God zeggen, is een beklemmende vraag. We weten niet eens wie we zelf zijn. Maar tegen Annie zeggen we: zo veelkleurig als de prachtige halssnoer die je altijd droeg, was je leven. Je was een parel van een vrouw.
De collegegemeenschap houdt eraan om aan de familie te zeggen, te beloven dat wij haar gedachtenis in ere zullen houden.
Dat zou ik aan iedere aanwezige willen vragen: geloof in een wereld zoals Annie die wilde: principieel, ontwapenend eerlijk en mooi.